Tashqi makon. Oʻt bosgan dala — kunduz
Kun allaqachon qizigan. Besh doʻst baland oʻtlar orasidagi tor soʻqmoqdan bormoqda. Atrofda quruq poyalar, mayda gullar, ochiq osmon va olis tepaliklar. Bir tekis yurishmaydi: kimdir oldinga oʻtib ketadi, kimdir ortda qoladi, kimdir boshqalarga oʻgirilib qaraydi. Oʻtlar kiyimga ilashadi, shamol futbolkalarni hilpiratadi, quyoshdan koʻzni qisishga toʻgʻri keladi.
Doʻstlarni kichik harakatlar orqali taniymiz. Biri boshqasini yelkasi bilan turtadi, kimdir yoʻl-yoʻlakay kuladi, kimdir boʻlayotganlarni kichik kameraga tasvirga oladi. Bosh qahramon bilan qiz bir-biriga sokin intiladi: koʻzlari bir-birini izlaydi, yonma-yon kelib qoladi, bir xil narsalar eʼtiborini tortadi. Ularning yaqinligi shu davraning kundalik hayotiga singib ketgan.
Asta-sekin qadamlar tezlashadi. Biri yugurib ketadi, qolganlar ham qoʻshiladi va butun davra dala boʻylab yelib boradi. Kamera ularning orasida: yonidan yelkalar va qoʻllar oʻtadi, oyoq ostidan chang koʻtariladi, poyalar oldingi planni kesib oʻtadi. Bu yugurishda zavq ham, biroz beoʻxshovlik ham bor. Doʻstlar soʻqmoqdan chiqib ketadi, bir-biriga yetib oladi va yugurishda davom etadi.
Bir payt bosh qahramonning yugurishi oʻzgaradi. Qadami uzayadi, tanasi yer ustida odatdagidan sal uzoqroq qoladi. Keyingi qadamda yerga tayanishni kutib, oyogʻini qimirlatadi, lekin oyogʻi endi soʻqmoqqa tegmaydi. Poyabzal tagi bilan oʻt orasida kichik boʻshliq paydo boʻladi.
Ilk soniyalarda yigit nima boʻlayotganini tushunishga urinadi. Oyoqlarini qimirlatadi, qoʻlini tushiradi, vaznini bir tomondan ikkinchisiga oʻtkazadi. Tanasi asta egilib, oldinga choʻziladi va dala uzra sirgʻala boshlaydi. Shamol kiyimini hilpiratadi. Parvozda inersiya seziladi: qulay holatni darrov topolmaydi, oʻzini boshqarishni uchib ketayotib oʻrganadi.
Doʻstlari buni birin-ketin payqaydi. Kimdir birinchi boʻlib bosh koʻtaradi, kimdir yugurishda davom etib, keyingina ortiga qaraydi. Biri qotib qoladi, boshqasi kulib, qoʻlini yuqoriga choʻzadi. Har birining munosabati boshqacha — bu esa ular bilan birga boʻlayotgan voqeaga ishonishimizga vaqt beradi. Yigit pastga qarab, tanish yuzlarni topadi va asta oʻzini erkinroq his qiladi.
Avvaliga pastda uchadi. Doʻstlari yonida yuguradi, yigit hamon ular bilan birga harakatlanayotgan davraning bir qismidek koʻrinadi. Baʼzan oyoqlari deyarli doʻstlarining yelkasi bilan bir balandlikka keladi, baʼzan sal yuqoriroq koʻtariladi. Yigitlardan biri uning kaftiga yetishga urinadi. Qoʻllari bir zum tutashadi, keyin tezlik barmoqlarini ajratib yuboradi.
Yigit asta dadillashadi. Baland oʻtlar ustidan uchib oʻtadi, doʻstlaridan yuqoriga koʻtariladi, gavdasining holatini oʻzgartiradi. Bir kadrda unga juda yaqinmiz: tarang barmoqlari, futbolkasidagi burmalar va doʻstlariga boshini burishi koʻrinadi. Keyingi kadrda esa keng moviy osmon oʻrtasida kichkinagina koʻrinadi.
Parvoz klipning qariyb yarmini egallaydi. Uning davomida balandlik, masofa va pastda qolganlar bilan aloqa qilish usuli oʻzgarib boradi. Dastlabki ehtiyotkor harakatlardan keyin uzoq va erkin uchish boshlanadi. Soʻng doʻstlar tomon qisqa pastlash, qoʻlga tegish va yana koʻtarilish. Yigit oʻzi uchun endigina ochilgan kenglikni har safar boshqacha his qiladi.
Pastda, soʻqmoq boʻylab uning soyasi oʻtadi. Doʻstlaridan biri uchayotgan yigitning oʻzidan oldin soyasini payqab, uni bosishga urinadi. Qolganlar ham oʻyinga qoʻshiladi. Soya ortidan yuguradi, uni kesib oʻtadi, uning ichiga aniq tushishga harakat qiladi. Yigitning oʻzi kadrdan butunlay chiqib ketishi mumkin: uning borligi yerda siljiyotgan soyadan va doʻstlarining yuqoriga qarashidan bilinadi.
Soya yer bilan havoni bogʻlaydi. Doʻstlari soyaga qarab uning qayerdaligini chamalaydi, yigit esa unga yetishga urinayotgan doʻstlarini tepadan kuzatadi. Yoʻnalishini oʻzgartiradi, soya soʻqmoqdan oʻtlar orasiga oʻtadi, doʻstlari ham burilib, yana ortidan yuguradi. Ularning harakati yoʻl-yoʻlakay oʻylab topilayotgan umumiy oʻyinga aylanadi.
Pastlab uchib oʻtayotgan paytlardan birida qizning yoniga keladi. Qiz qoʻlini koʻtaradi, yigit esa qoʻlini tushiradi. Bir necha qadam qoʻl ushlashib birga borishadi, har biri oʻz balandligida. Keyin kaftlari ajraladi. Qiz yugurishda davom etadi, yigit esa havodan unga oʻgirilib qaraydi. Shu qisqa teginish umumiy harakat ichida ikkisining oʻziga xos yaqinligini saqlab turadi.
Kun asta sokinlashadi. Doʻstlar charchab, uning ortidan yugurishdan toʻxtaydi va oʻtga yotadi. Kimdir quyoshdan koʻzini qoʻli bilan toʻsadi, kimdir yuqoriga qaraydi. Yigit sekinlashib, xuddi ulardek erkin yotgan holda tepalarida muallaq turadi. Goʻyo oʻzi ham dam olish uchun qulay joy topgandek.
Shu yerda holatni bemalol kuzatish uchun tanaffus paydo boʻladi. Pastda tanalar oʻt ustida yotibdi, tepada esa bir tana havoda muallaq. Montajda qoʻl va oyoqlarning oʻxshash holatlari bir-biriga ulanadi. Qiz boshini yigitga buradi, yigit pastga qaraydi. Yugurish va uzoq masofalardan keyin yana yonma-yon kelishadi — endi hammalari harakatsiz.
Quyosh asta pasayadi. Soyalar uzayadi, oʻtlar orasida iliq nur koʻpayadi. Harakatlar sekinlashadi, ayrim nigoh va imo-ishoralar uzoqroq davom etadi. Parvoz allaqachon shu kunning bir qismiga aylangan. Doʻstlari pastda dam olayotganda, yigit havoda bemalol turadi.
Kechga borib qayta boshlaydi. Sekin pastlaydi, oyoqlarini tushiradi, krossovkalari uchi soʻqmoqqa tegadi. Inersiya bilan tashlangan bir necha qadam oʻz vaznini yana his qilishiga yordam beradi. Doʻstlaridan biri yelkasidan tutib turadi. Qiz ham yoniga keladi, hamma asta ketishga hozirlanadi.
Ketishdan oldin yigit oyoq kiyimini toʻgʻrilash uchun egiladi. Bitta boʻsh bogʻich hamon havoda sekin suzib turibdi. Unga bir zum tikilib qoladi, jilmayadi va qaddini rostlaydi. Qolganlar allaqachon bir necha qadam oldinga oʻtib ketgan. Yigit ularga yetib oladi va hamma birga dala boʻylab yoʻlda davom etadi.
Soʻnggi umumiy plan boshlanishni eslatadi: oʻsha odamlar, oʻsha soʻqmoq, yana hamma bir balandlikda. Ortlarida shu kunni oʻtkazgan kenglik qoladi.
Ekran qorayadi.
